25-12-04

Powerman Kasterlee 19/12/2004

Voor de 2° maal had ik me ingeschreven voor de wedstrijd die door de organisator bestempeld wordt als “de zwaarste duathlon ter wereld”. Vorig jaar was een meevaller: een mooie vierde plaats en een nipte overwinning bij de categorie Masters. Dit jaar werd de wedstrijd opgenomen in het internationale Powerman-circuit, wat met zich meebracht dat enkele buitenlanders er wel wat voor voelden om hun kans te wagen in “De Hel van Kasterlee”. De concurrentie voor een mooie ereplaats zou dus weer wat groter worden, daarom had ik me nog wat beter voorbereid dan vorig jaar.

Na een droge periode van een drietal weken was het M.T.B.-parcours er komen bijliggen als een snelweg, maar als bij wonder begon het een drietal dagen voor de wedstrijd te regenen. Alles werd op een paar dagen herschapen in een modderpoel, met plassen waar je niet naast kon. Gelukkig had ik weer ettelijke rondjes getraind zodat ik ook in deze omstandigheden wel het meest voordelige traject zou kunnen volgen. Elke wortel, boomstronk of diepe put wist ik nagenoeg liggen. Een niet te onderschatten voordeel op de deelnemers uit het buitenland die waarschijnlijk tijdens de wedstrijd zelf kennis zouden maken met de omloop.

Ook had ik geleerd uit mijn fouten van verleden jaar. De eerste Run had ik toen eerder traag gelopen, gevolgd door een té lange wissel: samen 1u14’. Op training had ik nu de hartslag gezocht waarbij ik zonder te forceren op 1u03’ zou rond zijn Indien ik daar een snelle wissel aan zou koppelen van een tweetal minuten, had ik al een kleine tien minuten winst. Dit zou me heel wat minder hinder moeten geven bij het fietsen. Vorig jaar ben ik als 75° op de fiets gesprongen en als 5° aan de laatste run gestart. Je kunt je wel voorstellen dat het bijwijlen file was in het bos op de single-tracks. Dit heeft me toen ook heel wat tijd gekost.

Dan was er in 2003 nog het probleem met de modder in mijn ogen waardoor ik met een zeer beperkt gezichtsvermogen de laatste ronde gefietst, en daarna nog dertig kilometer gelopen had. Ik zou nu een bril opzetten. Op training had ik ondervonden dat die na een modderige strook helemaal vuil werd. Een vochtig washandje in de achterzak van mijn fietstrui en hiermee een regelmatige poetsbeurt volstonden om dit euvel weg te werken. Weer een probleem opgelost.

Hoe zat het nu met mijn ambities? Daar ik in de vorige editie nooit in aanmerking kwam voor een podiumplaats (13’21” achter de derde), en nog minder voor de overwinning (achterstand:45’48”); had ik dit keer graag mijn rol gespeeld in het wedstrijdverloop. Mijn vierde plaats was “erg verdienstelijk”, maar niet meer dan een “faits-divers” in het wedstrijdverslag (en terecht trouwens). In mijn omgeving echter waren er optimistischere geluiden te horen. Mensen die wisten hoeveel ik trainde bestempelden mij reeds als “de te kloppen man”. Ik wilde hierin niet meegaan omdat ik altijd al een realist geweest ben. Mijn leeftijd (45!) zou niet in mijn voordeel spelen. Ja, ik fiets nog erg sterk en dat had ik de laatste weken herhaaldelijk ondervonden tijdens mijn trainingen met collega-Kasterlee-deelnemers. 1of 2 ronden kunnen de meeste nog snel rijden, maar 4? Neen, dan haken er velen af, ze storten soms zelfs in mekaar. Mijn loopsnelheid tijdens de laatste dertig kilometer zou me wel eens de das kunnen omdoen. Ik ben ook slechts de laatste drie jaar langere afstanden beginnen lopen en dat is dus mijn grootste tekortkoming. Nog nooit heb ik een marathon gelopen. Wel had ik op training een drietal keer de 2 ronden van 15km. volgemaakt en ik had ondervonden dat mijn tijd van 2u34’ in 2003 een tiental minuten beter kon. Maar of dit zou volstaan? Mijn favorieten voor de overwinning waren Benny Coopmans, Pieter Bracke en de Duitser Marc Pschebizin, maar Benny en Pieter waren beiden in de maand die voorafging aan de wedstrijd ziek geweest. Het was dus af te wachten in welke mate zij hiervan hersteld zouden zijn.

Met een dosis gezonde stress leefde ik dus op mijn manier naar de wedstrijd toe. Tot op zaterdag de editie van de Gazet Van Antwerpen onder mijn neus geschoven werd. Nu ben ik niet de man die zich gauw door “gazettepraat” laat beïnvloeden, maar het was niemand minder dan mijn vriend en dorpsgenoot Bart Van De Water, de winnaar van vorig jaar, die in een voorbeschouwing stelde dat ik een serieus kandidaat was voor de overwinning. Meer zelfs, hij zou zich ten dienste stellen van mij tijdens de eerste Run en offerde zich aldus op om als mijn haas te fungeren. Ik wist dat hij zich niet goed had kunnen voorbereiden, maar hij heeft zoveel klasse en talent dat hij die eerste 15km. wel een hoog tempo kan ontwikkelen. Dit deed mij wel eens serieus slikken. Ik twijfelde niet aan mijn capaciteiten, maar ik moest mijn ambities misschien wel bijschroeven? Gelukkig was ik nog maar 1 nacht verwijderd van de wedstrijd zodat ik niet veel tijd had om daarover te piekeren.








18:43 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De laatste uren voor de start

Na een ietwat onrustige nacht (gelukkig was ik al enkele dagen goed uitgerust) stond ik op om 5u30’. Eerst ontbijten: enkele boterhammen met confituur en honing is alles wat ik binnenkrijg. De koolhydraten die ik de vorige dagen gestapeld had zullen hun werk moeten doen. Nog eens al mijn kledij zorgvuldig nagekeken zodat ik zeker niks vergeten ben, mijn bidons klaargemaakt en in mijn 3 bevoorradingszakjes gestoken samen met de vloeibare voeding (W-Cup) en de rijsttaartjes die mijn vrouwtje Martine zelf gebakken heeft. Mijn dochter Kim zal elke ronde 1 zakje aan mij bezorgen in de bevoorradingszone aan de Kabouterberg. Ik had haar ook een tijdsschema bezorgd aan de hand waarvan ze kon zien wanneer ik ongeveer zou doorkomen. Ze kon hierop ook de achterstand noteren die ik eventueel zou oplopen of goedmaken op mijn grootste concurrenten. Tijd nu om aan te kleden en de benen en het lijf met warme zalf in te smeren want ze voorspellen winterse buien. In mijn carrière als wielrenner ben ik enkele keren het slachtoffer geweest van onderkoeling en ik kan je verzekeren, als dat gebeurt is het over en out. Nu heb ik daar echter wel minder schrik voor aangezien ik het nog geen enkele keer kou gehad heb tijdens mijn trainingen de afgelopen maanden.

Om 7 uur was ik op de afspraak bij mijn fietsenmaker, buurman Harry Van De Water. Hij had mijn Ridley-Tiger nog een laatste nazicht gegeven. Met de juiste bandenspanning om door de modder te “zweven” vertrek ik naar de sporthal. Niet zonder Harry een “tot straks” toe te roepen, want hij zou mij begeleiden tijdens de laatste loopproef.

Na een controle door de verantwoordelijken van de V.T.D.L. kan mijn fiets in het wisselpark geplaatst worden. Goed onthouden waar hij staat, want de plaatsen blijken niet meer genummerd. Door de vochtigheid zijn de stickers immers van de nadars gevallen en de beste plaatsen zijn al ingepikt door vroegkomers. Niet getreurd echter, dit zal het verschil wel niet maken (altijd positief denken en je niet druk maken over kleinigheden is mijn motto!).

In de sporthal mijn stoel met nummer 4 gezocht (de eerste 10 uit de uitslag van 2003 hebben het nummer toegewezen gekregen van hun plaats in de uitslag) en mijn kledij en schoenen geschikt, zodat alles in de juiste volgorde gestapeld ligt om tijdens de wissel zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Zo zitten ondermeer mijn schoenovertrekken al half over mijn MTB-schoenen geschoven zodat ik nog kan instappen en enkel wat strips moet dichttrekken.

De tijd tikt weg en de laatste minuten voor de start neem ik nog even de tijd om mijn collega’s te groeten. Vooral zij die samen met mij getraind hebben wil ik nog even spreken en veel geluk toewensen. Jan Daems geeft nog een laatste briefing en we kunnen ons naar buiten, naar de start begeven.




18:43 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15 kilometer lopen,

Met ongeveer 150 atleten stonden we aan de start voor deze loodzware opdracht. Vol vertrouwen begaf ik me tussen de deelnemers op de tweede rij. Nico Huyberechts gaf om 8u00’ het startschot en al meteen stoven enkele kamikazes weg. Onder hen mijn kameraad Ben, alomgekend als snelstarter en ook een Keniaan die al direct zijn loopkwaliteiten wou uitspelen. Wetende dat er nog een lange dag zou volgen bleef ik rustig naar mijn ideale hartslag zoeken. Veel problemen leverde dat niet op, ik zat in een groepje waar Michiel Schellekens het tempo bepaalde. Ik ken Michiel al van vorig jaar in april toen ik met hem kennismaakte in de Powerman van Venray. Hij is wel een beter loper dan ik maar ondanks zijn nog jonge leeftijd (25) heeft hij toch al de ervaring van lange-afstandduathlons. Zo stond hij ondermeer al enkele malen aan de start in Zofingen en dit was zijn derde Kasterlee-deelname. Ik wist bijgevolg dat hij zich niet zou vergalopperen en bovendien bleek het tempo precies samen te vallen met de door mij beoogde hartslag.Voor enkelen in ons groepje ging het blijkbaar niet snel genoeg, en ze demarreerden van ons weg . We lieten echter wijselijk begaan. Na een vijftal km. zagen we dat Bart Van De Water zich uit een sneller groepje had laten uitzakken om mij op te wachten. Nu zou hij het tempo gaan bepalen en ongemerkt ging dat toch wel wat omhoog. Ik hield nauwlettend mijn Polar in het oog en maande Bart regelmatig aan tot kalmte. Toch boekten we weer wat winst door zijn kopwerk en dit zonder al te domme dingen te doen. Ook de Oudemolseweg werd goed verteerd en we konden ons gaan opmaken voor de wissel. Na exact 1u00’ zat ik op mijn stoel en 2’00” later als 25° op de fiets.



18:42 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

105 km. mountainbiken,

De snelle wissel had wel tot gevolg dat ik niet rustig had kunnen eten en daarom moest dat maar even op de fiets. Een vijftal minuten later kon ik dan echt doorgaan en geleidelijk schroefde ik het tempo op. Wel had ik iemand moeten laten wegrijden, dat ging me even te snel! Het bleek later om Nicolas Vermeulen te gaan die ook vorig jaar al een geweldig sterke race gefietst had, maar daarna door de knieën ging tijdens de laatste loopproef. Hij zou toen over de 30 km. nog 3u30’ lopen. Dit was duidelijk niet het tempo dat ik voor ogen had, laten rijden dus! Voor de rest haalde ik ze weer 1 voor 1 in zodat ik na de eerste van 4 ronden al in vijfde positie doorkwam, weliswaar met enkelen in mijn spoor waaronder mijn topfavoriet en trainingsmakker Benny Coopmans. Halfweg de tweede ronde kwam die andere favoriet, Pieter Bracke in het vizier. Hij had last van een leeglopende band en had die wat bijgepompt zodat hij de koplopers had moeten laten gaan. Ook hij sloot zich bij ons aan. Bij een derde passage door de Hel ging ik eens aan de boom schudden. Zonder om te kijken verhoogde ik op dit uitzonderlijk lastige stuk stelselmatig het tempo zonder echt te demarreren. Gezwind fietste ik door deze modderstrook en waar ik voordien mijn tegenstanders nog door de plassen kon horen rijden werd het nu plots doodstil achter mij. Dit gevoel gaf me vleugels en tot op de asfaltweg ging ik stevig door. Daar regelde ik terug mijn duurtempo en enkel Benny Coopmans zou het gat nog dichtrijden, ten koste van een zware inspanning. De rest was al snel uit het zicht. Samen reden we nu in derde en vierde positie. Nicolas Vermeulen had zijn voorsprong stelselmatig opgedreven en die bedroeg toen al zeven(!) minuten. Daar tussenin bevond zich nog de Duitser Pschebizin. Die reed halfweg de derde ronde plots vlak voor ons uit, hij voelde zich duidelijk niet in zijn sas in de Kastelse modder. Erop en erover, weer een plaatsje opgeschoven. Nu kwam het erop aan om deze mannen zo ver mogelijk terug te slaan, dan zat een podiumplaats er zeker in! Als ik Benny niet kon losrijden moest ik me geen illusies maken over de overwinning, hij is immers een veel sterkere loper dan ik. Bovendien, demarreren heeft geen zin, dat wordt op het einde immers cash afgerekend. Samen de laatste ronde in en plots hoorde ik Benny roepen dat hij me ging laten rijden. Wachten moest ik zeker niet doen, dus maar alleen verder. Mijn achterstand op Nicolas liep op tot 11’00”. Zelf bouwde ik wat reserves in om aan de laatste en lastigste opdracht te beginnen. Toch liep ikzelf nog 11’00” uit op Benny en de Duitser! Dit op 25 km. Het bewijst nog maar eens dat je in zulke wedstrijd nooit in het rood mag gaan want dan kan het snel bergaf gaan. Conclusie van de fietsproef: geen enkele fout gemaakt, geen mechanische pech, geen spatje zand in mijn ogen en ik zit vooraan in de wedstrijd! Perfect gewoon.



18:42 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

En nog 30 kilometer lopen.

Met een grote marge naar de wissel dus, maar ook met een even grote achterstand. Voor het laatste lopen had ik volledig droge kledij voorzien. Het geeft je een comfortabel gevoel en dat loopt toch wel wat lichter vind ik. Daarbij werd ik weer prima geholpen door de mensen die de organisatie voorzien had. Tevens kreeg ik nog wat goede raad mee van organisator Jan Daems, zelf een ervaren topper op de lange afstand, want negende in Zofingen. Hij drukte er nog eens op dat ik mijn eigen tempo moest lopen en niet moest omzien. Een mens is nooit te oud om te leren en ik neem elke goede raad met dank in ontvangst!

De eerste meters lopen leren me dat mijn dijbeenspieren toch wel wat geleden hadden. Met een pijnlijk, verkrampt gevoel moet ik nog dertig kilometers lopen! Als dat maar goed komt. Na enkele km. komen de eerste berichten uit de achtergrond en het wordt al meteen duidelijk dat Pschebizin, een Duitse prof-duatleet die 30 à 35 uren per week traint, mijn grootste tegenstander zal worden. Hij heeft immers tijdens een snelle wissel (enkel zijn fietsschoenen had hij geruild voor zijn loopschoenen) Benny Coopmans voorbijgestoken en zou constant een tweetal minuten voor deze blijven uitlopen. Stelselmatig komt hij dichterbij, maar ik laat me niet verontrusten.

Ik moet immers eerst nog afrekenen met Nicolas Vermeulen, die iets trager gewisseld had dan mij en met nog 9’00” voorsprong was vertrokken. Na een tiental km. kreeg ik hem al in het vizier en het zou duidelijk worden dat het weer zijn dagje niet zou zijn. Vlak voor halfweg ga ik hem voorbij, echter niet zonder hem respectvol te begroeten want het blijft toch een hele prestatie zoals hij door de bossen was gevlogen. Tijdens mijn doortocht aan de sporthal wordt ik luidkeels aangemoedigd door de plaatselijke bevolking. De meeste hebben ooit nog voor mij gesupporterd tijdens mijn wielercarrière en dat is voor sommigen al dertig jaar geleden! Nicolas zou hier opgeven, overmand door krampen.

Hopelijk overkomt het mij niet, ondanks de constante pijn in mijn benen kan ik toch mijn tempo blijven lopen, iets boven de 12km/u. Mijn begeleiders houden me constant op de hoogte en de voorsprong slinkt. Maar, geen paniek, een rekensommetje leert me dat ik net genoeg zal overhouden op voorwaarde dat ze in de achtergrond niet beginnen spurten en dat ik tevens dit tempo kan handhaven. In het Prinsenpark echter krijg ik het nu plots heel moeilijk. Ik besluit even te wandelen om mijn spieren wat te ontspannen, dit tot wanhoop van mijn begeleiders, al doen ze alle moeite van de wereld om dit te verbergen. Maar ik heb het wel door en ik moet er in mijn binnenste eigenlijk een beetje om lachen! Ik begin direct terug te lopen aan mijn vorige tempo en ik zie de paniek weer verdwijnen. Mijn vrienden en mijn broer die me hier gezelschap houden willen nu immers hetzelfde als ik: winnen, zeker nu ik er zo dichtbij ben. Het begint zelfs terug iets beter te gaan en er duikt plots een cameraploeg van RTV op. Ik heb het gevoel dat ze rond mij hangen te cirkelen als een gier die wacht op zijn prooi. Ze willen waarschijnlijk het beeld vastleggen waarop den Duits mij voorbijsteekt! Over mijn lijk! Ik weet niet of dit hun bedoeling was, maar het geeft mij in elk geval een nieuwe dosis energie.

Zo geraak ik toch weer door de Oudemolseweg en nu is het niet ver meer. Dat mijn voorsprong onder de minuut gezakt is verontrust me echter nog wel. In een laatste krachtinspanning loop ik over de laatste heuvel met een halve minuut voorsprong. Ik weiger al felicitaties in ontvangst te nemen, ik moet zeker zijn! Een late kramp kan nog altijd fataal zijn. Gelukkig overkomt het me niet en mijn belager geeft zich gewonnen: ik loop al in de laatste rechte lijn en moet enkel nog de sporthal binnendraaien. De emoties komen al los als mijn begeleiders mij opgelucht proficiat wensen en als Bart Van De Water, die me op weg gezet heeft naar deze zege i.p.v. een podiumplaats waar ik al mee tevreden was, geëmotioneerd staat toe te kijken in de laatste bocht en zijn hand naar mij uitsteekt.




18:42 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Eindelijk, de finish!


Het moment dat ik de sporthal binnenkom en de mensen die hier op mijn aankomst hebben staan wachten beginnen te juichen, onbeschrijfelijk! Genieten! Ik loop recht op Jan Daems af die me nog net kan recht houden. Hopelijk is hij niet ontgoocheld met een oude vent op het palmares van zijn wedstrijd (grapje natuurlijk). Maar wat er dan gebeurt! Terwijl ik neerval op een bankje om uit te hijgen flitsen de camera’s, er wordt een microfoon onder mijn neus geduwd, iedereen wil weten hoe ik dit gelapt heb, ongelooflijk, en dat op mijn leeftijd. Ik begin te beseffen dat ik echt wel voor een stunt gezorgd heb!


18:41 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het podium

Van links naar rechts: Marc Pschebizin(2°), Bert Van Ende en Benny Coopmans(3°)


18:41 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Hoe is het zo ver kunnen komen?

Aan de hand van onderstaand schema hebt Ueen idee van wat er moet gebeuren om tot deze prestatie te kunnen komen. Natuurlijk moet je rekening houden met de basis die ik in het verleden reeds had. In 1974 reed ik mijn eerste wielerwedstrijd. Ik doorliep de jeugdcategorieën om in 1982 beroepsrenner te worden. In 1988 reed ik mijn laatste seizoen bij de profs om het jaar nadien een full-time job bij Philips in Turnhout (waar ik nu nog steeds werkzaam ben, als magazijnier) te combineren met koersen bij de amateurs. In 1990 en 1991 deed ik weinig of niet aan sport wegens de bouw van onze woning. In 1992 nam ik dan de draad terug op om nog enkele jaren te fietsen bij de amateurs. In 1996 stopte ik hiermee definitief. Vanaf dan hield ik mij afwisselend bezig in diverse disciplines. Zo was ik erbij in de eerste uitgaven van de duathlon in Geel, ik liep enkele joggings, ik voetbalde zowel in de zaal als op het veld en als de wielermicrobe me weer eens te pakken had koerste ik wat bij de cyclosportieven. Zo werd ik in 2002 nog tweede in het Belgisch kampioenschap bij de +40-jarigen. Toen dan in 2002 de eerste winterduathlon in Kasterlee doorging was ik een aandachtig toeschouwer, ik was wel eens benieuwd wie deze onmogelijk gewaande opdracht tot een goed einde zou brengen. Eén van de deelnemers was mijn broer Luc die quasi onvoorbereid toch finishte, terwijl ik kwaad was op mezelf dat ik mijn kans niet gewaagd had. Eén dag later (!) ben ik dan aan de voorbereiding begonnen voor de editie van 2003 welke ik met een vierde plaats beëindigde. Op die conditie werkte ik een jaar verder om nog een beter resultaat te boeken. Aangezien ik geen loper ben, werkte ik vooral hieraan om mijn tijd gevoelig te verbeteren.

Maand

Lopen

Fietsen

Weg

Fietsen Rollen

Fietsen MTB

Rust-dagen

Gem.

trainingsduur

Januari

163 km

387 km

3u15

0

4

7 u/week

Februari

255 km

40 km

1u45

0

11

6 u/week

Maart

218 km

160 km

1u50

160 km

8

8 u/week

April

280,5 km

392 km

1u45

0

6

9 u/week

Mei

148 km

876 km

0

0

14

9,5 u/week

Juni

151,5 km

968 km

2u30

0

8

11 u/week

Juli

151 km

189 km

6u25

0

8

5,5 u/week

Augustus

196,5 km

376 km

2u00

0

13

7 u/week

September

189,5 km

343 km

1u00

272 km

5

8,5 u/week

Oktober

361 km

247 km

2u00

494 km

4

13 u/week

November

313,5 km

878 km

0u30

187 km

3

14 u/week

December

187 km

303 km

3u20

285 km

1

14,5 u/week

Totaal

2614,5 km

4572 km

26u20

1398 km

91

8,5 u/week

 

 

 

18:40 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dank U

Hierbij wil ik iedereen bedanken die tijdens mijn sportloopbaan, in goede en slechte tijden, en vooral ook op deze dag met mij heeft meegeleefd. Het is voor mij altijd een grote steun geweest om op Uw sympathie te kunnen rekenen. Ik heb daar steeds veel plezier aan beleefd en ik hoop dat ik jullie ook veel mooie momenten bezorgd heb. Het feit dat er zovele supporters van vroeger ook in 2004 nog benieuwd waren wat ik er zou van terecht brengen heeft me echt wel ontroerd. Ik ga hier geen namen noemen want het risico is te groot dat ik iemand zou kunnen vergeten. Daarom aan iedereen een welgemeend: “Dank U!”.




18:40 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |