25-12-04

En nog 30 kilometer lopen.

Met een grote marge naar de wissel dus, maar ook met een even grote achterstand. Voor het laatste lopen had ik volledig droge kledij voorzien. Het geeft je een comfortabel gevoel en dat loopt toch wel wat lichter vind ik. Daarbij werd ik weer prima geholpen door de mensen die de organisatie voorzien had. Tevens kreeg ik nog wat goede raad mee van organisator Jan Daems, zelf een ervaren topper op de lange afstand, want negende in Zofingen. Hij drukte er nog eens op dat ik mijn eigen tempo moest lopen en niet moest omzien. Een mens is nooit te oud om te leren en ik neem elke goede raad met dank in ontvangst!

De eerste meters lopen leren me dat mijn dijbeenspieren toch wel wat geleden hadden. Met een pijnlijk, verkrampt gevoel moet ik nog dertig kilometers lopen! Als dat maar goed komt. Na enkele km. komen de eerste berichten uit de achtergrond en het wordt al meteen duidelijk dat Pschebizin, een Duitse prof-duatleet die 30 à 35 uren per week traint, mijn grootste tegenstander zal worden. Hij heeft immers tijdens een snelle wissel (enkel zijn fietsschoenen had hij geruild voor zijn loopschoenen) Benny Coopmans voorbijgestoken en zou constant een tweetal minuten voor deze blijven uitlopen. Stelselmatig komt hij dichterbij, maar ik laat me niet verontrusten.

Ik moet immers eerst nog afrekenen met Nicolas Vermeulen, die iets trager gewisseld had dan mij en met nog 9’00” voorsprong was vertrokken. Na een tiental km. kreeg ik hem al in het vizier en het zou duidelijk worden dat het weer zijn dagje niet zou zijn. Vlak voor halfweg ga ik hem voorbij, echter niet zonder hem respectvol te begroeten want het blijft toch een hele prestatie zoals hij door de bossen was gevlogen. Tijdens mijn doortocht aan de sporthal wordt ik luidkeels aangemoedigd door de plaatselijke bevolking. De meeste hebben ooit nog voor mij gesupporterd tijdens mijn wielercarrière en dat is voor sommigen al dertig jaar geleden! Nicolas zou hier opgeven, overmand door krampen.

Hopelijk overkomt het mij niet, ondanks de constante pijn in mijn benen kan ik toch mijn tempo blijven lopen, iets boven de 12km/u. Mijn begeleiders houden me constant op de hoogte en de voorsprong slinkt. Maar, geen paniek, een rekensommetje leert me dat ik net genoeg zal overhouden op voorwaarde dat ze in de achtergrond niet beginnen spurten en dat ik tevens dit tempo kan handhaven. In het Prinsenpark echter krijg ik het nu plots heel moeilijk. Ik besluit even te wandelen om mijn spieren wat te ontspannen, dit tot wanhoop van mijn begeleiders, al doen ze alle moeite van de wereld om dit te verbergen. Maar ik heb het wel door en ik moet er in mijn binnenste eigenlijk een beetje om lachen! Ik begin direct terug te lopen aan mijn vorige tempo en ik zie de paniek weer verdwijnen. Mijn vrienden en mijn broer die me hier gezelschap houden willen nu immers hetzelfde als ik: winnen, zeker nu ik er zo dichtbij ben. Het begint zelfs terug iets beter te gaan en er duikt plots een cameraploeg van RTV op. Ik heb het gevoel dat ze rond mij hangen te cirkelen als een gier die wacht op zijn prooi. Ze willen waarschijnlijk het beeld vastleggen waarop den Duits mij voorbijsteekt! Over mijn lijk! Ik weet niet of dit hun bedoeling was, maar het geeft mij in elk geval een nieuwe dosis energie.

Zo geraak ik toch weer door de Oudemolseweg en nu is het niet ver meer. Dat mijn voorsprong onder de minuut gezakt is verontrust me echter nog wel. In een laatste krachtinspanning loop ik over de laatste heuvel met een halve minuut voorsprong. Ik weiger al felicitaties in ontvangst te nemen, ik moet zeker zijn! Een late kramp kan nog altijd fataal zijn. Gelukkig overkomt het me niet en mijn belager geeft zich gewonnen: ik loop al in de laatste rechte lijn en moet enkel nog de sporthal binnendraaien. De emoties komen al los als mijn begeleiders mij opgelucht proficiat wensen en als Bart Van De Water, die me op weg gezet heeft naar deze zege i.p.v. een podiumplaats waar ik al mee tevreden was, geëmotioneerd staat toe te kijken in de laatste bocht en zijn hand naar mij uitsteekt.




18:42 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.