25-12-04

105 km. mountainbiken,

De snelle wissel had wel tot gevolg dat ik niet rustig had kunnen eten en daarom moest dat maar even op de fiets. Een vijftal minuten later kon ik dan echt doorgaan en geleidelijk schroefde ik het tempo op. Wel had ik iemand moeten laten wegrijden, dat ging me even te snel! Het bleek later om Nicolas Vermeulen te gaan die ook vorig jaar al een geweldig sterke race gefietst had, maar daarna door de knieën ging tijdens de laatste loopproef. Hij zou toen over de 30 km. nog 3u30’ lopen. Dit was duidelijk niet het tempo dat ik voor ogen had, laten rijden dus! Voor de rest haalde ik ze weer 1 voor 1 in zodat ik na de eerste van 4 ronden al in vijfde positie doorkwam, weliswaar met enkelen in mijn spoor waaronder mijn topfavoriet en trainingsmakker Benny Coopmans. Halfweg de tweede ronde kwam die andere favoriet, Pieter Bracke in het vizier. Hij had last van een leeglopende band en had die wat bijgepompt zodat hij de koplopers had moeten laten gaan. Ook hij sloot zich bij ons aan. Bij een derde passage door de Hel ging ik eens aan de boom schudden. Zonder om te kijken verhoogde ik op dit uitzonderlijk lastige stuk stelselmatig het tempo zonder echt te demarreren. Gezwind fietste ik door deze modderstrook en waar ik voordien mijn tegenstanders nog door de plassen kon horen rijden werd het nu plots doodstil achter mij. Dit gevoel gaf me vleugels en tot op de asfaltweg ging ik stevig door. Daar regelde ik terug mijn duurtempo en enkel Benny Coopmans zou het gat nog dichtrijden, ten koste van een zware inspanning. De rest was al snel uit het zicht. Samen reden we nu in derde en vierde positie. Nicolas Vermeulen had zijn voorsprong stelselmatig opgedreven en die bedroeg toen al zeven(!) minuten. Daar tussenin bevond zich nog de Duitser Pschebizin. Die reed halfweg de derde ronde plots vlak voor ons uit, hij voelde zich duidelijk niet in zijn sas in de Kastelse modder. Erop en erover, weer een plaatsje opgeschoven. Nu kwam het erop aan om deze mannen zo ver mogelijk terug te slaan, dan zat een podiumplaats er zeker in! Als ik Benny niet kon losrijden moest ik me geen illusies maken over de overwinning, hij is immers een veel sterkere loper dan ik. Bovendien, demarreren heeft geen zin, dat wordt op het einde immers cash afgerekend. Samen de laatste ronde in en plots hoorde ik Benny roepen dat hij me ging laten rijden. Wachten moest ik zeker niet doen, dus maar alleen verder. Mijn achterstand op Nicolas liep op tot 11’00”. Zelf bouwde ik wat reserves in om aan de laatste en lastigste opdracht te beginnen. Toch liep ikzelf nog 11’00” uit op Benny en de Duitser! Dit op 25 km. Het bewijst nog maar eens dat je in zulke wedstrijd nooit in het rood mag gaan want dan kan het snel bergaf gaan. Conclusie van de fietsproef: geen enkele fout gemaakt, geen mechanische pech, geen spatje zand in mijn ogen en ik zit vooraan in de wedstrijd! Perfect gewoon.



18:42 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.