19-01-04

Winterduathlon Kasterlee 28/12/2003: wedstrijdverslag

Met 163 stonden we aan de start van de 2° uitgave van de zwaarste duathlon die er in ons land georganiseerd wordt. Powerjakke had 15 km. lopen, 105 km. mountainbiken en nog eens 30 km. lopen op het menu gezet. Dit midden in de winter, tussen de Kerstkalkoen en het Nieuwjaarsgebak in.

De eerste loopronde moest een opwarmer worden. Ergens middenin het pak liep ik mijn gewenste tempo, maar toch lag de hartslag te hoog, waarschijnlijk vanwege de nervositeit die zich van mij had meester gemaakt. Waarom eigenlijk? Ik had de lat toch niet te hoog gelegd? Aankomen was mijn absolute hoofddoel en daar had ik zeker voldoende voor getraind. Ook had ik een tijdsschema opgemaakt op basis van tijden die ik op training liep en fietste. Zonder pech had ik gerekend op een tijd onder de 9 uur. Vorig jaar (80 deelnemers) zou dat voldoende geweest zijn voor een plaats tussen de eerste 10, maar dat was nu niet aan de orde met een dubbel zo groot en kwalitatief sterker deelnemersveld. Was het die tijd die als een dwanggedachte door mijn hoofd spookte of waren het de slechte weersomstandigheden die me al een groot stuk van de nacht uit mijn slaap hadden gehouden? Uren aan een stuk had het water gegoten en de wind floot langs ons huis. Het fietsparcours was al niet gemakkelijk en zou nu alleen maar zwaarder worden, de kans op onderkoeling (wat ik als het grootste gevaar aanzag) alleen maar groter. Na een goed uur lopen was mijn hartslag eindelijk daar waar ik hem hebben wou, rond de 130. De laatste kilometers rustig uitgelopen en dan naar de wissel.

Eerst een boterham gegeten, wat gedronken en van bovenkledij gewisseld en als 75° de fiets op. Vier ronden over de blauwe en groene BLOSO-route van Kasterlee en Lichtaart, goed voor 105 km. Van bij het begin een goed gevoel in de benen en mijn inhaalmanoeuvre kan beginnen. Stuk voor stuk fiets ik mijn tegenstanders voorbij, sommigen zijn zelfs zo vriendelijk om het bos in te glijden, want het parcours ligt er erg zwaar en glad bij. Voor velen moet dit een hel zijn (De Hel Van Kasterlee?), voor mij is het "a piece of cake". Reeds jaren train ik vooral in de winter in allerlei omstandigheden op dit parcours en het heeft voor mij dan ook geen geheimen meer. Het groot verzet gaat goed rond en mijn rondetijden zijn in deze modderbrij vrij goed. Slechts 1 man slaagt erin mij in de eerste ronde voorbij te rijden maar ik laat hem wijselijk begaan. Het tempo dat deze mij welbekende competitie-veldrijder ontwikkelt ligt verschroeiend hoog. Halfweg staat hij echter naast de kant, met een lekke band(?). Elke ronde staan mijn verzorgers klaar met een bidon warme thee en een boterham met confituur die ik in een eetzakje aanneem, dus zonder te stoppen. Spijtig voor de organisator die nochtans een rijkelijk gevulde bevoorradingstafel had voorzien tijdens de fietsproef maar ik wou hier geen tijdsverlies lijden. Mijn supporters proberen de tel bij te houden en na drie ronden hoor ik tot mijn eigen stomme verbazing dat ik de top tien binnengekomen ben. Ik die mezelf 's nachts had liggen druk maken over de regen die het allemaal nog zwaarder had gemaakt zou hier het meeste voordeel uit halen! Toch was er nog iets dat ik niet had voorzien. Ik had geen bril opgezet. Dit zou me nog zuur opbreken, want mijn ogen kregen teveel opspattend zand te verwerken en mijn gezicht werd helemaal troebel door de krassen die het zand op mijn ogen had gemaakt. De laatste ronde moest ik aldus met een zeer beperkt gezichtsvermogen fietsen. Op het einde was het zelfs zo erg dat ik een lichte valpartij niet meer kon vermijden. Het deed mij besluiten om in het wiel van een tegenstander te blijven zitten en nauwlettend zijn manoeuvres te volgen om door de moeilijkere stukken te raken. Deze man gidste mij (onwetend? - maar toch: merci!) naar de wisselzone, maar het ongemak had me de laatste ronde toch wel een vijftal minuten gekost. Desondanks was ik opgerukt naar de 5° plaats.

In de sporthal aangekomen besloot ik mij eerst wat te douchen zodat mijn gelaat moddervrij werd en ik tevens mijn ogen wat kon spoelen. Hopende op beterschap spoedde ik mij terug naar mijn stoel om mijn loopkledij aan te doen. De organisator had voor helpers gezorgd die met de nodige duatlon- en triatlonervaring wisten hoe er zo snel mogelijk moest omgekleed worden. Ik had het echt wel getroffen en werd prima geholpen. Alras kon ik de sporthal verlaten om aan de afsluitende loopproef van 30 km. over 2 ronden te beginnen. Bij het buitenkomen kreeg ik echter een ferme opdoffer want ik zag nu bijna niets meer. Het leek wel of er een dikke mist over de Kempen was neergedaald, ik zag enkel nog schimmen. Maar, nu de moed niet laten zakken want ik zou er wel komen. In de loop van het jaar had ik de loopronde meer dan 100 keer afgemaald op training en ik had al eens geopperd dat ik hem desnoods blindelings zou kunnen lopen. Nooit gedacht dat ik dat ook letterlijk zou moeten volbrengen! Gelukkig had ik de steun van niet minder dan drie trouwe begeleiders per fiets die mij als blindengeleidehonden door o.m. de Oudemolseweg loodsten (links-rechts-pas op: ne plas). Deze 2,5 km. lange zandweg die bezaaid lag met (voor mij onzichtbare) putten en plassen werd nu voor mij "De Hel Van Kasterlee"! Mijn conditie was echter optimaal en de man met de hamer kreeg mij niet te pakken. Dat was wel het geval voor 1 van de vier atleten die voor mij liepen zodat ik nog een plaatsje kon opschuiven. Mijn begeleiders zorgden voor de nodige morele steun (er worden zelfs nog moppen getapt!) en ook voor het eten en drinken. Voor deze laatste proef was ik overgeschakeld op vloeibaar voedsel. Op een vijftal km. van de streep nog een snelle sanitaire stop (niet verwonderlijk als je al 8 uur bezig bent!) en op naar de meet. In de laatste kilometer nog even gestopt om een propere trui van de sponsor aan te trekken en triomferend als 4° atleet en 1° master na 8 uur 34' de sporthal binnen te treden. In de eerste plaats vooral tevreden dat de eindmeet gehaald werd en nog ruim onder de 9 uur! Na de gelukwensen van de organisator (hij zou dit voor zowel de eerste tot de laatst aangekomen atleet doen!) bleek dat ik slechts 8 seconden overhield op de vijfde, die tevens de 2° master was. Door het feit dat er heel wat lopers aan hun eerste ronde bezig waren en over het parcours verspreid lagen hadden we niet in de smiezen dat er iemand zo dicht genaderd was. Ik kon het al helemaal niet zien, maar mijn begeleiders hadden er ook geen erg in, anders had ik die sanitaire stop en truitjeswissel misschien wel uitgesteld. Anderzijds was ik nu, onwetende, vrij van stress. Met mijn 11° looptijd in de laatste proef verbaasde ik echter vriend en vijand maar vooral mezelf.

Een prachtig resultaat, een mooie beloning voor een gans jaar veel en hard trainen. Plus est en vous! Nog vertellen dat enkele uren later met mijn ogen alles terug in orde was. Nog duizendmaal dank aan mijn verzorgers, begeleiders en supporters (er waren er zelfs die vanop het werk belden naar mijn begeleiders om mij aan te moedigen!) zonder wie het allemaal niet gelukt was. Ook dank aan de organisator die met zijn wedstrijd, uniek in België, de uitdaging biedt aan zowel atleten als recreanten om hun droom waar te maken en te finishen, wat voor iedereen een overwinning waard is!



15:25 Gepost door kastelse | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.